نسترن رها

امروز صبح در مسیری که طی می کنم تا برسم به محل کار، از این نیسان ها یا ون ها که عقب اتوموبیل را کرده اند اتاقکی برای بردن لبنیات و محصولات شرکت ها به سوپرمارکت ها، در لاین کناری کمی از ما عقب تر بود، در میانه ترافیک.رانندگان اتوموبیل ها مجبور بودند مکث کنند دوباره به قدر چند گام پا روی پدال گاز بگذارند. یک لحظه خستگی امان راننده شرکتی را برید و مثل دیگر ماشین ها ترمز نکرد (لابد همین گونه بود .. من که نمی دیدم) ... صدای تصادف با اتوموبیل جلویی و بلندتر از آن وقتی روی ام را به راننده برگردانده بودم صدای از ته دل «خدایا» گوی راننده با نگاهی کاملا عاجز و واماند نسترن رها ...